Quality over Quantity (QoQ) Releases The Prophet (2014)
Vertaling: NoBrainer, Sweet-Puppy & Nightfalls
Wegwezen.
Hé, geef dat terug.
Kijk uit. - Stop.
Kleine wilde.
Almitra.
Eieren, honing, fruit, noten. Laten we zeven zilverstukken zeggen.
Wat? Ja, natuurlijk. Ik zal... Almitra.
Handen vol aan je dochter, hè? - Ze is eigenlijk heel zoet.
Ja, net als citroenen. - Met honing.
En vier, vijf, zes... Almitra, ik meen het. En zeven.
Almitra, kom naar beneden.
Ik bedoel, niet bewegen.
Nee.
Rustig, jongen. - Lieve help.
Alles goed met je?
Niet weer. Al mijn dadels kapot.
Het is de schuld van de moeder. Dat ze haar zo los laat lopen.
Het spijt me zo enorm.
Hier zijn er een paar. Deze is nog goed.
Deze zijn goed. Het zal niet nog eens gebeuren.
Iedereen is erbij betrokken.
Een excuus zou fijn zijn.
Ik zei al dat het me speet.
Van haar. Zij veroorzaakt dit allemaal.
Jullie weten dat ze niet kan praten. - Of niet wil praten.
Niet sinds haar vader stierf. - Dat was meer dan twee jaar geleden.
Ik betaal het terug. Aan het einde van de week, als ik geld heb.
En wat ze heeft gestolen?
Mijn dochter is geen dief.
Dat zegt zij, ja.
Almitra, kijk eens. - We hebben de kat gevonden die je tong heeft.
Jullie moeten je schamen.
Schat, let niet op ze, het zijn maar domme kinderen.
Wat is dit?
Schatje, ik weet dat je je vader mist. Ik ook.
Als ik hem terug kon halen, zou ik het doen. Maar we zijn nu met zijn tweeën.
En weet je? We redden ons wel.
We moeten het gewoon samen doen.
Weet je wat ik het meest mis?
Je stem.
Goed, mijn kleintje. Het is school voor jou en werk voor mij.
Wees braaf, ja?
Laat het een geit zijn.
Almitra.
Waarom volg je me? Je hoort op school te zijn.
Ik heb geen tijd om je terug te brengen en ik kan deze baan niet kwijtraken.
Je moet maar met me mee.
Maar voor de duidelijkheid: Je mag niets meenemen.
Ik meen het, Almitra. Wij stelen niet, begrepen?
Goedemorgen, Halim. - Kamila.
Morgen, mevrouw. - Alles goed met je?
Prima. U heeft hulp meegenomen vandaag.
Misschien ben je wel een spion. - Ze is de leidster van het Verzet.
Pardon. - Nog niet doorlopen. Ik bedoel...
Ik kan u geen doorgang verlenen zonder de juiste documenten. Voor het meisje.
Wat? Kom op, Halim, hier heb ik geen tijd voor, ik moet aan het werk.
Je weet dat deze gevangene gevaarlijk is. Een crimineel.
Waarom zou ik hem moeten bewaken? - Geen idee.
Prima, let jij dan maar op haar. Ze gedraagt zich prima, overigens.
Ze zorgt niet voor problemen.
Goed, Almitra, wat vind je leuk om te doen?
Wat heb je tegen hem gezegd?
Goed, bijna.
Helemaal te gek. Ik heb een heerlijke dag.
Terugkomen, dat is mijn pet.
Het is een officiële pet, ja? Een overheidspet.
Terugkomen. Kom hier, vogeltje...
Hoor ik nou een muis?
Voorzichtig, muisje. Er liggen overal vallen.
Ik krijg nooit bezoekers. Zou fijn zijn om te praten, zelfs met een muis.
Hé, waar ben je?
Muisje?
Daar niet.
Ik weet het. De koekjestrommel.
Hallo.
Daar ook niet.
Daar zit je.
Een gevangen muis.
Wil je een koekje, muisje?
Ik heet Mustafa.
Hoe heet jij?
Almitra. Dat is een mooie naam.
Nou, Almitra, er zijn diverse kooien.
Ik zit al zeven jaar in dit huis.
Mijn misdaad? Poëzie.
De dame van de muizenvallen. Vlug.
Als gevangenen moeten we slim zijn.
Weet je wat zo leuk is?
Ze denken dat ik hun gevangene ben, maar ik ben zo vaak weggevlogen.
Echt waar.
Gewoon zo het raam uit. Hoog over het hele eiland.
Ik zal je een geheim vertellen.
We worden niet gevangen gehouden door huizen of lichamen...
zelfs niet door andere mensen.
We zijn vrij.
Zo vrij als de wind.
Het is een geheim dat niet iedereen kent.
Ik heb mensen gezien die zichzelf neergooiden en hun eigen vrijheid vereerden.
Als slaven voor een tiran...
hem prijzend, ook al doodt hij ze.
Ik heb de meest vrije onder hen gezien, die hun vrijheid als handboeien droegen.
En mijn hart bloedde...
want je kunt enkel vrij zijn, als je niet langer van vrijheid spreekt als doel.
Hoe kun je vrij zijn, als je niet de ketens verbreekt die je om je heen hebt gelegd?
In werkelijkheid is wat je vrijheid noemt, de sterkste van deze ketens...
al schitteren de schakels in de zon.
Om vrij te zijn, wat zou je weghalen dat niet van jezelf is?
Als het een tiran was, was zijn troon in jou gebouwd.
Als het bezorgdheid is die je kon afgooien, dan is die bezorgdheid gekozen door jou.
En als het vrees is die je kon verdrijven...
dan ligt de basis van die vrees in je hart en niet in de hand van de gevreesde.
Deze dingen bewegen in je, als licht en schaduwen in een halve omarming.
Je zult inderdaad vrij zijn, niet als je dagen zonder bezorgdheid zijn...
noch je nachten zonder verdriet...
maar eerder als deze dingen je leven verbinden...
en je toch boven ze uitstijgt; ongebonden.
Nu is het genoeg. Waar is hij? Ik draai zijn geveerde nek om.
Halim?
Waar is... Almitra.
Ik zei toch dat je uit de problemen moest blijven?
Halim. Jij zou op haar letten.
Mustafa, sorry dat mijn dochter je stoorde. Ik neem haar wel mee, geen zorgen.
Nee, het is prima. We waren net aan het praten, toch, Almitra?
Aan het praten?
We zeilden op de vleugels van de wind.
Dat doet me eraan denken; gisteravond had ik de mooiste droom.
Ik droomde over een schip dat me meenam, terug naar mijn vaderland.
Halim, jij hebt zeker niet, heel toevallig, een schip gezien vandaag?
Nee, maar eerlijk gezegd heb ik niet gekeken.
Almitra, kom daaraf.
Mustafa, het spijt me. Ik bedoel, het spijt Almitra. Laat me...
Doe jij het maar.
Dat moet veel pijn doen. - Nee, het gaat wel.
Nee, kijk naar je schilderij. Het is volledig vernield.
Helemaal niet, hij is verbeterd. - Nee, Mustafa, dat meen je niet.
Ik meen het. - Maar het is zo lelijk. Kijk dan.
Rustig maar. - Ik weet het niet meer.
Ga even zitten. - Ik heb alles geprobeerd.
Er dringt niets tot haar door.
Ik heb haar niet meer in de hand. - Dat is ook logisch.
Wat? - Ze is niet van jou.
Niet? - Nee, Mustafa...
ik herinner me zeer goed dat ik haar ter wereld heb gebracht.
Dat is waar. Ze kwam door jou, maar niet van jou.
Jouw kinderen zijn niet jouw kinderen.
Het zijn de kinderen van het leven dat verlangt naar zichzelf.
jouw kinderen zijn niet jouw kinderen
het zijn de kinderen van het leven dat verlangt naar zichzelf
ze komen door jou, maar niet van jou
al zijn ze bij je, ze behoren aan zichzelf
je kunt ze jouw liefde geven, maar niet je gedachtes
want die hebben ze zelf
je kunt hun lichamen beschermen, maar niet hun zielen
want hun zielen dwalen in een huis van de toekomst
welke je niet kunt bezoeken, zelfs niet in je dromen.
je kunt je inspannen om als hen te zijn
maar probeer ze niet als jou te maken
het leven gaat niet achteruit
noch wacht op gisteren
jullie zijn de bogen waaruit je kinderen
als levende pijlen vooruit worden geschoten
de boogschutter ziet het teken op zijn pad der oneindigheid
en hij buigt je met zijn macht
dat zijn pijlen snel en ver mogen gaan
laat jouw buigzaamheid in de hand van de boogschutter vanwege blijdschap zijn
want hij houdt van de pijl die vliegt, maar ook van de boog die sterk is
laat jouw buigzaamheid in de hand van de boogschutter vanwege blijdschap zijn
want hij houdt van de pijl die vliegt
maar ook van de boog die sterk is.
"Want hij houdt van de pijl die vliegt...
maar ook van de boog die sterk is."
Halim.
Sergeant, waar heb ik deze eer aan te danken?
Ik kom je vertellen dat je vrijgelaten wordt uit je opsluiting.
Wat? Vrijgelaten?
We moeten een feestje geven, met muziek.
Vrijgelaten.
Mustafa.
Je wordt vrijgelaten met de voorwaarde dat je terugkeert naar je eigen land...
en nooit meer voet zet op Orphalese.
Als Halim zover is...
zullen we je escorteren naar de emigratiehaven.
Nu. - Nu?
Ik zal je helpen met inpakken. Al je werk.
Nee, jij maakt het hier schoon en vertrekt dan. Wij regelen zijn persoonlijke zaken later.
Sergeant, er is vast wel tijd om te... - Je komt nu met ons mee.
Tenzij je opgesloten wilt blijven voor nog eens zeven jaar.
Lastige beslissing.
Hier is je eindloon. Na vandaag zijn jouw diensten niet langer vereist.
Het spijt me, Kamila. Ik hoop dat je snel weer werk vindt.
Je bezoeken waren een lichtpuntje tijdens mijn verblijf hier. Vaarwel.
Bedankt, Mustafa. Voor alles.
En zeg alsjeblieft gedag tegen mijn nieuwe vriendin, Almitra.
Ik had graag meer tijd gehad.
Ik had het moeten weten. De stille dief.
Je krijgt al een aardige reputatie op het plein.
Denk niet dat je te jong bent om een paar nachten in de cel door te brengen.
En jij ook.
Rattenvallen.
Halim.
Almitra, nee.
Je hoorde de sergeant.
We kunnen ons geen problemen meer veroorloven.
Ik weet het. Ik ga hem ook missen.
Ik kan het beter afmaken.
Kijk. Het is de dichter. - Mustafa?
Is hij vrij? - Het is zo lang geleden.
Ben je vrijgelaten? - Waar brengen ze je naar toe?
Naar de haven. Dit is een blije dag. Voor jullie allemaal, maar ook voor mij.
Ik word vrijgelaten. Ik ga naar huis. - Mooi.
Dan moet je meevieren.
Zeker niet. We moeten ons aan het schema houden.
Sergeant. Hou je niet van gesmoorde lamsbout?
Oké. Vijf minuten, niet één seconde langer. - Ja, bedankt.
Laat het orkest beginnen. We hebben twee dingen om te vieren.
Kussen. Dat is het enige dat hij kent. Geef haar tijd om te eten, in godsnaam.
Ze zijn pas getrouwd. Dat moeten ze toch doen, nietwaar?
Wie weet? De laatste keer dat ik een mooi meisje kuste was de Dode Zee ziek.
Genoeg. - Opa.
Dank je.
Ik heb dit gemist.
Een toast op het gelukkige koppel en op Mustafa.
Op liefde en vrijheid.
Op vrijheid.
Op liefde?
Mustafa, wil mijn dochters huwelijk zegenen?
Het zou mij een eer zijn.
Jullie zijn samen geboren en samen zullen jullie voor altijd zijn.
Jullie zijn samen zijn als de witte vleugels van de dood jullie dagen verdrijven.
Ja, jullie zullen zelfs samen zijn in de stille nagedachtenis van God.
Maar moge er ook afstand zijn in jullie samen zijn.
En moge de wind van de hemel tussen jullie dansen.
Houd van elkaar, maar maak geen band van liefde.
Laat het eerder een golvende zee zijn tussen de kusten van jullie zielen.
Vul elkaars beker, maar drink niet van één.
Geef elkaar brood, maar eet niet van hetzelfde.
Zing, dans samen en wees gelukkig, maar moge elke van jullie alleen zijn.
Zoals de snaren van een luit alleen zijn, ook al trillen ze op dezelfde muziek.
Geef jullie hart niet aan elkaar om te bewaren...
want enkel de hand van het Leven kan jullie harten bevatten.
Sta samen, maar niet te dicht bij elkaar...
zoals de pilaren van de tempel apart staan...
en de eik en de cipres niet in elkaars schaduw groeien.
Bedankt, Mustafa. - Het was prachtig.
Graag gedaan.
Ik zei vijf minuten. En je hebt misbruik gemaakt van mijn gulheid.
We gaan. Nu. - Pretbederver.
Tot ziens, iedereen. En ik wens jullie beiden veel geluk.
En bedankt, Mustafa, voor je zegen.
En ze kussen alweer.
Kom hier.
Het is een prachtige dag om te zeilen.
Als Mustafa op die boot gaat, eet ik mijn fez op. - Wees voorzichtig.
Tot ziens, goede mensen. Tot ziens. - Veilige reis.
Vaarwel.
Mijn taart.
Ik hou het wel op de baklava.
Die dwaze boeren. Ze hangen aan je lippen.
Ze zien je na al die tijd nog steeds als hun grote leider.
Met alle respect, sergeant, ze zijn noch dwaas, noch boeren.
En ik ben geen leider. - Wat dan? Een leraar?
Wat is een leraar? Hij kan je enkel naar de drempel van je gedachten leiden.
We staan allemaal alleen in ons begrijpen. Jij en ik.
Hoor je dat, Mustafa? Dat is wie de mensen zijn.
Schapen die wachten om geleid te worden door de sterkste...
Gaat het, meneer?
Wie deed dat?
Sergeant, ik veronderstel dat zelfs schapen soms het laatste woord hebben.
Braaf beest.
Zie je dat?
Hij is het.
Haast je.
Hemeltje. - Gaat het? Dat was nipt.
Het is oké. - Ik ben oké, bedankt.
Welkom terug. - Leuk jullie weer te zien.
Hoe gaat het met je vrouw? - We hebben je gemist.
Hoe gaat het met kinderen? - Zo groot nu dat je niet ze niet zou herkennen.
Dat is geweldig. - Zo blij dat je terug bent.
We zijn allemaal in de wolken om Mustafa weer te zien.
Maar het is tijd om terug te gaan naar wat het ook is dat jullie doen.
Dat klopt, opa. Jouw olijven zullen zich niet zelf persen.
Je hebt belangrijk werk te doen. - Nee, meneer.
Zijn woorden zijn meer waard dan mijn zakken olijven.
Onzin, mijn vriend. - Maar het is waar.
Ik weet niet hoe ik dat vreselijke droogtejaar overleefd zou hebben...
zijn zonder jouw woorden om me aan te moedigen. - Of toen ons kind ziek was.
Of hoe ik mijn schoonmoeder tolereer.
Echt, jouw werk is belangrijker dan dat van ons. - Zwijg toch.
Hemeltje, laat me je helpen.
Mijn vriend, elk werk is nobel.
Jij werkt zodat je gelijke tred kunt houden met de aarde...
en met de ziel van de aarde.
Want door niets doen, wordt je een vreemdeling voor de seizoenen...
en om te stappen uit de stoet van het leven...
die in statigheid en trotse berusting naar het oneindige marcheert.
Als je werkt, ben je een fluit...
door wiens hart het gefluister van de uren muziek wordt.
En als je met liefde werkt, verbind je jezelf met jezelf...
met elkaar en met God.
En hoe is het om te werken met liefde?
Het is het weven van een doek met draden van je hart...
alsof je geliefden die doek zouden dragen.
Het is het bouwen van een huis met genegenheid...
alsof je geliefden erin zouden ronddwalen.
Het is het zaden met zachtheid en het oogsten met blijdschap...
alsof je geliefden het fruit zouden eten.
Het is het laden van alle dingen die je maakt, met de adem van je eigen geest.
En het weten dat alle gezegende doden je bijstaan en toekijken.
Vaak hoorde ik het je zeggen, alsof je praat in je slaap.
Iemand die met marmer werkt en de vorm van zijn eigen ziel in de steen vindt...
is nobeler dan iemand die de grond omploegt.
En iemand die de regenboog vangt om het op een doek te leggen in de gelijkenis van mensen...
is belangrijker dan iemand die sandalen voor onze voeten maakt.
Maar ik zeg; niet in de slaap maar op de klaarlichte middag...
dat de wind niet zachter spreekt tegen de reusachtige eiken...
dan tegen de kleinste grassprietjes.
En zij, die de stem van de wind in een lied kunnen maken, zijn groots...
zachter gemaakt door hun eigen liefde.
Werk is liefde die zichtbaar gemaakt is.
Dat was prachtig. Heel verhelderend, maar we moeten verder.
Waarom zo'n haast? Hij is net vrijgelaten. - Ja, we hebben hem al jaren niet gezien.
Waar breng je hem naartoe? Ik dacht dat hij vrij was.
Ik ben vrij, mijn vrienden. Vandaag word ik naar huis gestuurd.
Ik moet toegeven dat ik blij zal zijn om terug thuis te zijn.
Alsjeblieft, meneer. Voor u weggaat, willen we u een goede maaltijd geven.
Ja, iedereen weet dat het eten op die schepen verschrikkelijk is.
Kom. Zit. Uit de weg, mensen. Kom op. Bashira, het beste voor Mustafa.
En je moet voorraden hebben voor je reis.
Neem wat sinaasappelen. - Wat pistachenoten.
Wacht eens even, ik heb hier de leiding. En ik zeg of... Is dat verse halvah?
Oké, vijf minuten. En geen seconde langer.
Zo vrijgevig. Genoeg.
Bedankt, beste mensen. Bedankt voor de geschenken van jullie arbeid...
en bedankt aan de aarde voor zijn geschenken.
Zou het zo zijn dat je kon leven van de geur van de Aarde...
en als epifyten gestut door het licht.
Aangezien we moeten doden om te eten, laat het een daad van aanbidding zijn.
Als je de vruchten plukt voor de wijnpers, zeg dan van binnenuit:
"Ik ben ook een wijngaard...
en mijn fruit zal verzameld worden voor de wijnpers...
en de wijn zal behouden worden in eeuwige kruiken."
Als je een appel uitperst met je tanden...
zeg er dan tegen in je hart:
"Jouw zaden zullen leven in mijn lichaam...
en de knoppen van jouw toekomst zullen bloeien in mijn hart."
Jouw bloed en dat van mij is het sap dat de boom van de hemel voedt...
en samen zullen we genieten van alle seizoenen."
Bedankt, vrienden. Ik zal jullie allemaal missen.
Let op hem, ik ben zo terug. - Begrepen. Wat...
Nee, luister.
Hij is gevaarlijk en zijn invloed groeit met de dag.
Ik wil hier vijf man hebben en meer als we aankomen.
Hij heeft niets door. Maar het volk kan zich gaan verzetten.
De Pasha weet wel raad met Mustafa.
Jij weer, doe de deur open.
Zeker weten.
Mustafa, wij voeden het lichaam, maar jij de ziel.
Meneer, kan ik u even spreken? - Meneer? Na zeven jaar?
Alsjeblieft, Halim. Neem een wijntje.
Zit je iets dwars, Halim?
Nee. Ik wilde... Ja, wel.
Wel? Toe maar.
Ik weet dat iedereen me ziet als een zelfverzekerde, onverschrokken...
ondoordringbaar fort van sterkte.
Maar om eerlijk te zijn, en dat zal je waarschijnlijk verrassen...
ik heb iets waar ik flink bang van ben. - En dat is?
Gevoelens der liefde uiten. - Liefde.
Voor Kamila?
Je wist het?
Ik zie haar mooie gezicht iedere dag...
maar ik weet niet wat zij voelt.
Misschien voelt ze zich geïntimideerd door mijn status, mijn autoriteit.
Geïntimideerd? Nee, dáár hoef je je geen zorgen over te maken.
Mooi. Oké.
Maar nu je weggaat, zal ze niet meer langskomen.
Als ik niet snel iets doe, ben ik haar misschien voor altijd kwijt. Wat moet ik doen?
Ik bedoel, wat kan ik doen? - Halim, Halim.
Ja? - Je verminkt die mango.
Blijkbaar dus.
Halim, als liefde lonkt, volg hem...
al zijn zijn wegen zwaar en steil.
als liefde lonkt...
volg hem
al zijn zijn wegen zwaar en steil
als zijn vleugels je omhelzen, geef dan toe
al verbergt hij een zwaard erin
als hij tegen je spreekt, geloof hem dan
al kan zijn stem jouw dromen vermorzelen
Liefde zal je kronen en kruisigen
al zorgt hij voor groei, hij zal je ook snoeien
liefde zal je tederste takken strelen
en elke vastklampende wortel
als kolven graan verzamelt hij je tot hem
hij ranselt je en zeeft je hij vermaalt en kneedt je
waarna hij je overdraagt aan zijn heilig vuur
opdat je heilig brood wordt voor Gods heilige feest
dit zal liefde allemaal met je doen
zodat je de geheimen kent van je hart
en met die kennis een deel wordt
een deel van het Levens hart.
als je in je angst enkel op zoek bent naar vrede en plezier
bedek dan je naaktheid en verlaat de gedorste vloer der liefde
in een seizoenloze wereld waarin je zult lachen
maar niet helemaal
huil en huil, maar niet al je tranen
liefde geeft niets, behalve zichzelf
het neemt niets, behalve zichzelf
liefde neemt geen bezit, noch zal bezeten worden
want liefde is genoeg
je zou moeten zeggen: ik ben in het hart van God
je kunt de weg van de liefde niet bepalen
waardige liefde zet je op de juiste koers
bij zonsopgang wakker te worden met een gevleugeld hart
om thuis te komen in de avond vol dankbaarheid
om te gaan slapen met een gebed voor de geliefde in je hart
en een loflied op je lippen
En dan te slapen met een gebed voor de geliefde in je hart...
en een loflied op je lippen.
Ik heb je. Ja.
Heb jij mijn vriendin al ontmoet? Haar naam is Almitra.
Jouw vriendin? We hebben elkaar ontmoet.
Fijn. Het voelt goed dat ze vrienden heeft die op haar letten als ik weg ben.
Wat is er, Yousef? - Het is alleen, snap je...
Het kan moeilijk zijn om iemand te leren kennen die weigert om te praten.
Dat snap ik. Aan de andere kant...
Soms praten mensen wanneer ze niet langer in vrede zijn met hun gedachten.
Dan zijn er nog degene die de waarheid in zich hebben, maar die het niet zeggen.
In hun hart woont de geest in ritmische stilte.
Hoe heb je...
Als ik die kleine schurk zie, gooi ik haar in de boeien.
Pauze is over. Kom op. Laten we aan de gang gaan.
Ga niet weg. Mustafa, alsjeblieft.
Je bent hier net. - Kom op. Opschieten.
Opzij, graag. - Kom op, afbreken. Genoeg.
Sta op. We hebben niet de hele dag.
Sorry, meneer. U heeft gelijk. Het schip wacht niet voor altijd.
Mustafa, hier is eten voor je reis van al je vrienden hier.
Kom op, Mustafa. Tijd om al jouw bewonderaars achter te laten.
Ga met God. We zullen je missen.
Tot ziens. - Kom terug.
Zorg voor jezelf. - Blijf hier in het café, oké?
Je zult hier veilig zijn, tot ik je moeder gevonden heb.
Veilig reis. - Bedankt.
Daar ben je. Ik heb je overal gezocht. - Kamila.
Zeg me wat je van me krijgt, en dan is het klaar.
Nee, mevrouw. Alles is in orde. U bent mij niets verschuldigd.
Oké. Bedankt.
Ik maakte me zoveel zorgen.
Nee, deze keer niet.
Ik ben Mustafa al verloren vandaag. Ik verlies jou niet aan een politiecel.
Wat wil je? Alsjeblieft, Almitra, stel mijn geduld...
Wat is er?
Weet jij wat er aan de hand is? Want ik weet het niet.
Hij is het. - Daar is hij.
Een momentje, Mustafa.
Er zijn wat details om door te spreken op het hoofdkwartier. Kom even mee.
Ik had geen idee. - Natuurlijk niet, Halim.
Natuurlijk, Sergeant. - Waar brengt u hem heen?
Stap aan de kant. - Wat doet u, het schip is die kant op.
Er is hier niets te zien. - Waar gaat hij heen?
Laat hem gaan. - Wat is er aan de hand?
Gekken. - Ik kan dit niet geloven.
Ik dacht dat hij vrij was. - Hij was ook vrij.
Almitra, jij wist het? - Laat hem gaan.
Hij heeft niets gedaan. - Dit is een schande.
Aan de kant. - Nee. Breng hem terug.
Aan de kant. Ga terug naar jullie huizen.
Hij is onschuldig. - Almitra, nee.
Meer mensen hier. Haal deze mensen weg.
Kijk uit. Voorzichtig. - Daar. Het meisje. Pak haar.
Laat haar met rust. - Zwijnen.
Nee. - Wacht.
Ontruim het plein. - Ga terug naar jullie huizen.
Ontruim het gebied. Dit is jullie laatste waarschuwing.
Laat me je helpen oplossen in het publiek. Het volk zal je niet in de steek laten. Snel.
Dank je, Halim. Maar ik wil je niet...
Nee, Sergeant. Laat mij helpen.
Mensen van Orphalese. Mijn vrienden, ik smeek jullie.
Stop hiermee. - Maar ze arresteren u.
Het zijn leugenaars. - Ze zijn slecht.
Laten we niet gelijk iemand slecht noemen.
Want wat is slecht, als hij is gemarteld door zijn eigen honger en dorst?
Wanneer goed honger is, zoekt het zelfs voedsel in de donkerste grotten.
En als het dorst heeft, drinkt het zelfs van de dode wateren.
Je bent goed, als je streeft jezelf te geven.
Je bent niet slecht, als je winst maakt voor jezelf.
Want als je streeft naar winst...
ben je slechts een wortel, die zich vastklampt aan de aarde en aan haar borst zuigt.
Natuurlijk kan het fruit niet tegen de wortel zeggen:
"Wees als mij, rijp en geef van je overvloed."
Want voor de vrucht is geven een behoefte...
zoals ontvangen een noodzaak voor de wortel is.
Je bent goed als je één bent met jezelf.
Wanneer je niet één bent met jezelf, ben je niet gelijk slecht.
Een schip zonder roer kan doelloos rondvaren..
maar hoeft niet te zinken.
Je bent goed, wanneer je gewaagde stappen neemt...
maar je bent niet slecht, als je mank loopt.
Zelfs degenen die mank lopen, gaan niet achteruit.
Jammer dat de herten hun snelheid niet kunnen leren aan de schildpadden.
Maar jij die sterk en snel bent...
ziet dat je niet hinkt voor de manke, zijn goedheid beschouwend.
In het verlangen naar je betere zelf ligt je goedheid.
Maar in sommige van jullie, is dat verlangen een stortvloed die zich haast naar de zee...
de geheimen dragend van de heuvels en de liederen van het bos.
Terwijl het in anderen een vlakke stroom is, die zichzelf verliest in hoeken en bochten...
en blijft hangen voor het de kust bereikt.
In het verlangen naar een betere zelf ligt onze goedheid.
En dat verlangen zit in ons allemaal.
Dus, Mustafa...
je eerste dag vrij en dan veroorzaak je een opstand voor onze deur.
Het waren uw mannen en hun knuppels die de opstand veroorzaakten.
De discipline moet in de straten blijven. Anders: Anarchie.
Ik ben teleurgesteld dat jouw aanwezigheid net zo opruiend is als zeven jaar geleden.
Heeft je tijd in de bergen je geen tijd voor zelfontdekking gegeven?
Behoorlijk. Dank u.
Waarom blijf je dan doorgaan met je verraderlijke daden en opstandige toespraken?
Verraderlijk? Ik heb alleen uit liefde gesproken.
Alleen liefde en bloemen?
Ik geloof dat deze van jou is.
"Jammer dat de natie zijn stem niet laat horen. Verlos het wanneer het richting zijn dood gaat.
Bluf niet, tenzij in de ruïnes...
en sta niet op tot zijn nek tussen het zwaard en het blok ligt."
Liefde en bloemen. Niets minder dan een oproep voor opstand.
Zo zie ik het niet. - Blijkbaar verschillen we.
Het zou inderdaad vervelend zijn als zulke woorden uit je verleden...
je tegen zouden houden om terug te keren naar je geliefde thuisland.
Bedoelt u dat er nog steeds een kans is dat ik naar huis kan gaan?
Een kans? Een zekerheid.
We zijn niet wraakzuchtig. We zijn geen barbaren.
Je hoeft alleen maar dit te doen.
Schrijf hierop dat jouw geschriften, jouw lessen...
het product waren van een verkeerde jeugd en dat ze opruiend zijn.
Dat je nu afstand van ze doet, omdat ze niet waar zijn...
en dat je de staat onberispelijk stelt in zijn taak om de vrede te bewaren.
Ik kan dat niet doen. - Natuurlijk kun je dat wel.
Dit is je kans op berouw te tonen en voor ons om grootmoedig te zijn.
Wat zou ik over hebben als ik alles overboord gooi waarin ik geloof?
Je leven, ten eerste.
Ik waarschuw je, Mustafa, de straf voor verraad is dood.
Wat jij wilt. Ik geef je een nacht in de gevangenis om erover na te denken. Wachter.
Nu.
Hoe komen we daar?
Almitra? Wat doe je daar?
Je moet gaan. Er zijn hier alleen maar problemen.
Alleen maar problemen.
Je kunt vliegen.
Wat zei je? - Je kunt wegvliegen.
Zoals je eerder deed. - Als ik dat nou eens kon.
Maar je zei het. Geen huizen, geen lichamen.
Ziel.
Zielen. - Kom eruit. Vlieg weg.
Almitra, ik ben bang dat ik onder ogen moet zien wat er komt.
Maar die kunnen je gemene dingen aan doen.
Nee. Je zou kunnen sterven.
Lieve Almitra, we hoeven niet bang te zijn voor dood.
Want leven en dood zijn één. Net zoals de rivier en de zee één zijn.
Hoe zouden we het geheim van de dood kunnen ontdekken...
tenzij we er naar op zoek gaan in het hart van het leven?
De ogen van de uil die nachtblind zijn overdag...
kunnen niet het geheim van het licht onthullen.
In de kern van jouw hoop en verlangen ligt de stille kennis van het hiernamaals.
En net zoals zaadjes onder sneeuw, droomt jouw hart ook van de lente.
Vertrouw op die dromen, want daarin ligt de weg naar de eeuwigheid.
Wat is het waard om te sterven, naakt te staan in de wind en te smelten in de zon?
En wat heeft het voor zin om je adem in te houden...
dan om vrij te ademen in de rusteloze tijden.
Dat het op mag stijgen en groeien en onbelast op zoek gaat naar God.
Alleen wanneer je drinkt van de rivier der stilte, zul je kunnen zingen.
En wanneer je de bergtop bereikt hebt, dan zal je beginnen te klimmen.
En als de aarde je ledematen opslokt, dan zul je echt kunnen dansen.
Almitra? - Ja?
Ik wil dat je iets voor me doet. Herinner je al die schilderijen in mijn huis...
en al die papieren waarop ik geschreven heb?
Degene die ik niet mee mocht nemen van de sergeant.
Ik wil dat jij ze krijgt.
Ik wil dat jij ze verzamelt voordat iemand anders ze krijgt.
Om er zeker van te zijn dat ze niet vernietigd worden. Oké?
Goed zo. Dan kun je ze later delen met mensen. Weet je nog toen jij en ik op de wind vlogen?
Mijn woorden zijn mijn vleugels. En jij bent mijn boodschapper.
Ga dan.
Ik zal ze veilig bewaren, Mustafa.
Wacht.
Je plet me nog.
Gaat het goed, mamma? - Ja. Het kan niet beter.
De bewakers. Ga, vlug. Ik regel het met ze.
Willen jullie mijn Franse ansichtkaarten zien?
Ik bied je een laatste kans om je lessen tegen te spreken.
Ik heb alleen gesproken over dingen die mensen diep van binnen al wisten.
Dit verandert daar niets aan.
Weiger dit te ondertekenen en er blijft niets van je over. Zelfs je werk niet.
We zullen het allemaal verbranden. Elk woord en tekening.
De mensen zullen ze herinneren, lang nadat ik weg ben.
Naar de dichters huis.
Mamma, ik heb er nog een gevonden. - Goed zo.
We missen je, broeder.
Vaarwel, mensen van Orphalese.
Geduld is de kapitein van mijn schip. En rusteloos zijn de zeilen.
De mariniers hebben het lied van de zee gehoord en wachten niet langer.
Ik ben er klaar voor. Vergeet niet dat ik terugkom bij jullie.
Over een tijdje zal mijn verlangen stof en schuim verzamelen voor een nieuw lichaam.
Over een tijdje. Een moment van rust in de wind en een andere vrouw zal mij baren.
Vaarwel aan jullie en de jeugd die ik met jullie doorgebracht hebt.
Het was net gisteren toen we elkaar ontmoetten in een droom.
Maar nu zijn we wakker...
onze droom is voorbij en onze wegen moeten scheiden.
Als we elkaar in de schemering van het geheugen weer ontmoeten...
dan zullen we elkaar weer spreken en jullie zullen een dieper lied zingen.
Kijk, daar is hij. - Wat? Wie, Almitra?
Waar? - Mustafa. Daar.
Het spijt me, kleintje, maar hij is... - Nee, kijk. Op het schip.
Zie je?
Ik zie hem, Almitra.
Als jij en je vriend uiteen gaan, huil dan niet...
want dat wat je het meeste aantrekt in hem, kan duidelijker zijn in zijn afwezigheid.
En laat er geen doel zijn in de vriendschap, maar bewaar de diepte van de ziel.
Quality over Quantity (QoQ) Releases Vertaling: NoBrainer, Sweet-Puppy & Nightfalls